مراحل صحیح لحیم کاری آهن لحیم کاری
هنگام استفاده از لحیم کاری برقی برای جوشکاری، در صورتی که عملکرد استاندارد نباشد، به راحتی کار می کند، بنابراین لازم است به روش های صحیح عملیات تسلط داشته باشید، یعنی در هنگام استفاده از آهن لحیم کاری برای جوشکاری، باید برخی از مراحل جوشکاری خاص را بدانید تا از ایجاد برخی خطرات غیر ضروری یا مخاطرات پنهان جلوگیری کنید. مراحل صحیح جوشکاری لحیم کاری برقی را برای دوستان معرفی کنم:
اجسام لحیم کاری مختلف به دمای کاری متفاوتی از آهن لحیم کاری نیاز دارند. هنگام قضاوت در مورد دمای نوک آهن لحیم کاری، می توانید آهن لحیم کاری برقی را به رزین لمس کنید. اگر هویه لحیم کاری هنگام تماس با کلوفون صدای "جیرجیر" تولید کند، به این معنی است که درجه حرارت مناسب است. اگر صدایی وجود ندارد، اما کلوفون به سختی می تواند ذوب شود، به این معنی است که دما پایین است. ; اگر نوک لحیم کاری به محض تماس با رزین دود زیادی از خود خارج می کند، به این معنی است که درجه حرارت بسیار بالا است.
1. مقدار کمی لحیم و رزین را در نوک هویه ذوب کنید و همزمان نوک هویه و سیم لحیم را در محل اتصال لحیم تراز کنید.
2. قبل از اینکه شار روی نوک هویه تبخیر شود، نوک لحیم کاری و سیم لحیم کاری را همزمان به محل اتصال لحیم کاری لمس کنید و شروع به ذوب کردن لحیم کنید.
3. زمانی که لحیم به کل محل لحیم نفوذ کرد، نوک لحیم کاری و سیم لحیم را به طور همزمان بردارید یا ابتدا سیم قلع را بردارید و بعد از اینکه محل لحیم چاق و زیبا شد، نوک لحیم کاری و سیم لحیم کاری را رها کنید. فرآیند جوش به طور کلی برای 2 تا 3 ثانیه مناسب است. هنگام لحیم کاری مدارهای مجتمع، میزان لحیم کاری و شار باید به شدت کنترل شود. به منظور جلوگیری از آسیب به مدار مجتمع به دلیل عایق کاری ضعیف آهن لحیم کاری یا ولتاژ القایی بخاری داخلی به پوسته، در کاربردهای عملی، اغلب از روش جدا کردن دوشاخه برق آهن لحیم کاری استفاده می شود. در حالی که داغ است لحیم کنید.
4. هنگام جوشکاری، اطمینان حاصل کنید که هر اتصال لحیم کاری محکم جوش داده شده و در تماس خوب است. نقطه قلع باید روشن، صاف و بدون سوراخ باشد و مقدار قلع باید متوسط باشد. قلع و جسمی که قرار است جوش داده شود کاملاً به هم جوش خورده اند و نباید جوش کاذب یا جوش کاذب وجود داشته باشد. جوش کاذب به این معنی است که فقط مقدار کمی قلع در محل اتصال لحیم جوش داده می شود و در نتیجه تماس ضعیف و اتصال متناوب ایجاد می شود. جوش کاذب به این معنی است که به نظر می رسد روی سطح جوش داده شده است، اما در واقع جوش داده نشده است. گاهی اوقات می توان سیم سربی را با کشیدن دست از محل اتصال لحیم بیرون کشید.
5. برای موادی که جوشکاری آنها آسان نیست ابتدا روش آبکاری و سپس جوشکاری اتخاذ شود. به عنوان مثال، برای قطعات آلومینیومی که جوش دادن آنها آسان نیست، می توان سطح را با یک لایه مس یا نقره آبکاری کرد و سپس جوش داد. روش خاص این است که مقداری CuSO4 (سولفات مس) یا AgNO3 (نیترات نقره) به آب اضافه کنید تا محلولی با غلظت حدود 20 درصد تهیه شود. سپس پنبه آغشته به محلول فوق را روی قطعات صاف آلومینیومی که با کاغذ سنباده ریز جلا داده شده اند قرار دهید یا مستقیماً قطعات آلومینیومی را در محلول فرو کنید. به دلیل واکنش جایگزینی بین یونهای مس یا یونهای نقره موجود در محلول و آلومینیوم، پس از حدود ۲۰ دقیقه لایه نازکی از مس یا نقره فلزی بر روی سطح قطعه آلومینیومی رسوب میکند. برای جذب محلول روی قطعه آلومینیومی از یک اسفنج استفاده کنید و آن را زیر لامپ بپزید تا سطح آن کاملا خشک شود. پس از اتمام کار فوق، محلول الکلی را با رزین روی آن بمالید و سپس مستقیماً جوش داده شود. و این روش برای قطعات آهنی و برخی از آلیاژهایی که جوش دادن آنها آسان نیست نیز قابل اجرا است. محلول باید پس از استفاده پوشیده شده و در جای خنک نگهداری شود. هنگامی که غلظت محلول با افزایش تعداد استفاده کاهش می یابد، باید دوباره آن را تهیه کرد. محلول تا حدی خورنده است و باید سعی شود از تماس با پوست یا اشیاء دیگر جلوگیری شود.
