مقایسه مزایا و معایب مولتی متر معمولی و مولتی متر دیجیتال:
هر دو مولتی متر آنالوگ و دیجیتال دارای مزایا و معایبی هستند.
مولتی متر اشاره گر یک متر متوسط است که دارای نشانه خواندن بصری و واضح است. (مقدار خواندن کلی ارتباط نزدیکی با زاویه نوسان نشانگر دارد، بنابراین بسیار شهودی است).
مولتی متر دیجیتال یک متر لحظه ای است. هر 0.3 ثانیه یک نمونه طول میکشد تا نتایج اندازهگیری نمایش داده شود، و گاهی اوقات نتایج هر نمونه بسیار مشابه است، دقیقاً یکسان نیست، که به اندازه نوع اشاره گر برای خواندن نتایج مناسب نیست. مولتی متر اشاره گر عموماً تقویت کننده ای در داخل ندارد، بنابراین مقاومت داخلی آن کم است.
به دلیل استفاده داخلی از مدار تقویت کننده عملیاتی در مولتی متر دیجیتال، مقاومت داخلی می تواند بسیار بزرگ باشد، اغلب 1M اهم یا بیشتر. (یعنی حساسیت بالاتری را می توان به دست آورد). این باعث می شود که تاثیر روی مدار مورد آزمایش کمتر باشد و دقت اندازه گیری بالاتر باشد.
به دلیل مقاومت داخلی کوچک مولتی متر اشاره گر، اغلب از اجزای گسسته برای تشکیل یک مدار تقسیم کننده ولتاژ و شنت استفاده می شود. بنابراین، مشخصات فرکانس ناهموار (در مقایسه با نوع دیجیتال)، و ویژگی های فرکانس مولتی متر دیجیتال نسبتا بهتر است.
ساختار داخلی مولتی متر اشاره گر ساده است، بنابراین هزینه کمتر، عملکرد کمتر، تعمیر و نگهداری ساده است و توانایی اضافه جریان و ولتاژ قوی است.
مولتی متر دیجیتال از انواع نوسان، تقویت، حفاظت از تقسیم فرکانس و مدارهای دیگر در داخل استفاده می کند، بنابراین عملکردهای زیادی دارد. به عنوان مثال، می توانید دما، فرکانس (در محدوده کمتر)، ظرفیت خازن، اندوکتانس، تولید کننده سیگنال و غیره را اندازه گیری کنید.
از آنجایی که ساختار داخلی مولتی متر دیجیتال از مدارهای مجتمع استفاده می کند، ظرفیت اضافه بار ضعیف است و به طور کلی تعمیر آن پس از آسیب آسان نیست. DMM ها ولتاژ خروجی پایینی دارند (معمولاً بیش از 1 ولت نیست). آزمایش برخی از قطعات با ویژگی های ولتاژ خاص (مانند تریستورها، دیودهای ساطع کننده نور و غیره) ناخوشایند است. مولتی متر اشاره گر ولتاژ خروجی بالاتری دارد. جریان نیز زیاد است و آزمایش تریستورها، دیودهای ساطع نور و غیره راحت است.
برای مبتدی ها باید از مولتی متر اشاره گر و برای افراد غیر مبتدی دو متر استفاده کرد.
