روش های متداول لحیم کاری
لحیم کاری یکی از ابزارهای اصلی برای تعمیر و نگهداری برق است و عمدتاً برای لحیم کاری قطعات و سیم ها استفاده می شود.
انتخاب کنید
مشخصات آهن لحیم کاری پرکاربرد شامل 25 وات، 50 وات، 75 وات، 100 وات و غیره است.
1. هنگام جوشکاری اجزای جریان ضعیف، از آهن لحیم کاری زیر 45 وات استفاده کنید، در غیر این صورت ممکن است قطعات سوخته شوند.
2. هنگام جوشکاری قطعات با ولتاژ بالا، از آهن لحیم کاری بالاتر از 45 وات استفاده کنید، در غیر این صورت کیفیت جوش به دلیل گرمای ناکافی تحت تأثیر قرار می گیرد.
مواد جوش
1. لحیم کاری
لحیم کاری به لحیم کاری یا قلع خالص گفته می شود که معمولاً به شکل شمش و سیم استفاده می شود. رشتههای رشتهای معمولاً برای سهولت استفاده در مرکز رزین دارند. لحیم کاری برای جوشکاری سر سیم های موتور با گریدهای عایق A، E و B و از قلع خالص برای گریدهای F و H استفاده می شود.
2. شار
فلاکس های رایج شامل رزین، خمیر لحیم کاری و غیره است. خمیر لحیم کاری برای تقویت مینای قلع در انتهای سیم با قطر زیاد و سطوح یا اتصالات هادی با مساحت بزرگ مناسب است.
روش جوشکاری
1. از یک چاقوی برق یا گاز برای برداشتن لایه اکسید انتهای سیم اتصال استفاده کنید و مقدار مناسبی شار را روی محل اتصال جوش اعمال کنید.
2. ابتدا نوک آهن لحیم کاری حاوی لحیم را در مقداری فلاکس فرو کنید و سپس آن را با نقطه لحیم کاری تراز کرده و آن را لحیم کنید. زمان ماندن نوک لحیم کاری به اندازه جوش بستگی دارد.
الزامات جوشکاری
اتصالات لحیم کاری باید محکم جوش داده شده و نفوذ کنند. مایع لحیم کاری باید کاملاً نفوذ کند، سطح باید صاف و براق باشد و هیچ گونه اتصال لحیم مجازی یا اتصالات لحیم ساندویچی وجود نداشته باشد.
1. جوش کاذب و کاذب به این معنی است که سطح قطعات جوش به طور کامل با قلع آبکاری نشده است و فضاهای بین قطعات جوش توسط قلع ثابت نمی شود. دلیل آن این است که لایه اکسید روی سطح قطعات جوش به طور تمیز حذف نشده است یا از شار کمتری استفاده می شود.
2. جوشکاری پینچ به این معنی است که قلع به طور کامل ذوب نشده است، کریستال قلع روی سطح جوش ناهموار است و استحکام اتصال لحیم بسیار کاهش می یابد. دلیل آن این است که دمای لحیم کاری کافی نیست و یا زمان ماندگاری بسیار کوتاه است.
