خطاهای رایج آشکارسازهای گاز و راه حل های ساده
خطاهای رایج آشکارسازهای گاز عمدتاً ناشی از استفاده نادرست کاربران، عدم درک عملکرد آشکارساز، انتخاب نادرست تجهیزات، عدم ساخت طبق مشخصات توسط کاربران و نگهداری ناکافی است. موارد زیر عمدتاً دلایلی را که چرا کاربران هنگام استفاده از آشکارسازهای گاز قابل احتراق با شکست مواجه می شوند تجزیه و تحلیل می کند و همچنین نحوه استفاده صحیح از آشکارسازهای گاز قابل احتراق را برای به حداقل رساندن وقوع خرابی هشدار گاز پیشنهاد می کند.
1. روند ساخت و ساز نامنظم
اگر فرآیند ساخت و ساز استاندارد نباشد، آشکارساز گاز قابل اشتعال ممکن است در حین استفاده دچار اختلال شود. اگر آشکارساز گاز قابل اشتعال در نزدیکی تجهیزاتی که مستعد نشت گاز قابل اشتعال است قرار نگیرد یا در مجاورت فن اگزوز نصب شده باشد، گاز قابل احتراق نشت شده نمی تواند به طور کامل در مجاورت آشکارساز گاز قابل اشتعال پخش شود و در نتیجه از نشت جلوگیری شود. قابل اشتعال در زمان تشخیص آشکارساز گازهای جنسی برای آشکارسازهای گاز قابل احتراق خانگی، آنها باید در نزدیکی لوله های گاز و اجاق گاز در آشپزخانه نصب شوند. هنگامی که خانه از گاز طبیعی استفاده می کند، آشکارساز گاز باید در سقف 300 میلی متری سقف نصب شود. هنگامی که خانوار از گاز مایع استفاده می کند، آشکارساز گاز باید روی سقف نصب شود. آشکارساز باید در فاصله 300 میلی متری از زمین نصب شود. اگر آشکارساز گاز قابل اشتعال به طور قابل اعتمادی زمین نباشد و نتواند با تداخل الکترومغناطیسی تداخل داشته باشد، ولتاژ تحت تأثیر قرار می گیرد و داده های تشخیص نادرست خواهند بود. بنابراین، آشکارساز گاز قابل اشتعال باید در طول ساخت و ساز به طور قابل اعتمادی زمین شود. دزدگیرهای گاز قابل احتراق و پایانه های سیم کشی در مکان هایی نصب می شوند که مستعد برخورد یا نفوذ آب است که باعث قطع شدن مدار الکتریکی یا اتصال کوتاه می شود. در جوشکاری باید از شار غیر خورنده استفاده شود، در غیر این صورت اتصالات خورده و جدا می شوند یا مقاومت مدار افزایش می یابد و بر تشخیص طبیعی تأثیر می گذارد. آشکارساز را به زمین نیندازید یا نیندازید. پس از اتمام ساخت و ساز، اشکال زدایی باید انجام شود تا اطمینان حاصل شود که هشدار گاز قابل احتراق در شرایط کار عادی است.
2. استفاده نادرست توسط کاربران
هنگامی که کاربران دزدگیر گاز از آشکارسازهای گاز استفاده می کنند، تجهیزات تهویه مطبوع و گرمایش را در نزدیکی آشکارساز گاز قابل احتراق نصب می کنند. هنگام استفاده از تجهیزات تهویه مطبوع و گرمایش، اگر هوای سرد یا گرم مستقیماً از زنگ هشدار گاز قابل احتراق عبور کند، ممکن است باعث شود مقاومت سیم پلاتین زنگ هشدار گاز قابل احتراق تغییر کند و خطا ایجاد کند. بنابراین، هشدار گاز قابل احتراق باید از تجهیزات تهویه مطبوع و گرمایش دور نگه داشته شود تا از خرابی ناشی از موقعیت تنظیم نامناسب جلوگیری شود. همچنین هنگام استفاده از آشکارسازهای گاز قابل اشتعال، کاربران باید به جلوگیری از تداخل الکترومغناطیسی توجه کنند. محل نصب، زاویه نصب، اقدامات حفاظتی و سیم کشی سیستم آلارم گازهای قابل احتراق باید از تداخل الکترومغناطیسی جلوگیری کند. سه راه اصلی وجود دارد که محیط الکترومغناطیسی بر آلارمهای گاز قابل احتراق تأثیر میگذارد: تداخل امواج الکترومغناطیسی موجود در هوا، گروههای پالس باریک در منابع تغذیه و سایر خطوط ورودی و خروجی، و الکتریسیته ساکن بدن انسان.
