روش های رایج تشخیص آشکارسازهای گازهای سمی و خطرناک

روش های رایج تشخیص آشکارسازهای گازهای سمی و خطرناک

هنگام استفاده از ردیاب گاز برای تشخیص گازهای سمی، فناوری‌های تشخیص گاز مختلفی نیز برای انتخاب وجود دارد. در عین حال، در حال حاضر هیچ فناوری واحدی وجود ندارد که بتواند به سرعت، ارزان و دقیق مشکل اندازه گیری گازهای سمی خاص را حل کند. بنابراین، هنگام انتخاب روش تشخیص مناسب برای گازهای سمی، باید عوامل مختلفی را در نظر بگیریم و در نظر بگیریم.

1. فناوری اندازه گیری لوله رنگ سنجی
علاوه بر استفاده از آلارم گازهای سمی، فناوری لوله رنگ سنجی همچنان یک روش تشخیص برای گازهای سمی و خطرناک مورد استفاده در حفاظت از محیط زیست صنعتی است. بزرگترین مزیت این روش اندازه گیری مبتنی بر واکنش رنگ شیمیایی این است که می تواند کمبود نداشتن سنسور تشخیص مناسب را در هنگام استفاده از ابزار اندازه گیری جبران کند.

2. سنسورهای الکتروشیمیایی
سنسورهای الکتروشیمیایی در حال حاضر رایج ترین و بالغ ترین فناوری تشخیص برای تشخیص گازهای سمی و خطرناک هستند که در آشکارسازهای گاز قابل حمل استفاده می شود. سنسورهای الکتروشیمیایی با اندازه کوچک، مصرف انرژی کم، خطی بودن و تکرارپذیری خوب و طول عمر نسبتاً طولانی مشخص می شوند.

3. سنسورهای نیمه هادی
حسگرهای نیمه هادی عناصر تشخیصی هستند که از اکسیدهای فلزی یا مواد اکسید نیمه هادی فلزی- ساخته شده اند. هنگامی که آنها با گازها تعامل دارند، می توانند جذب سطحی یا واکنش هایی را ایجاد کنند که باعث تغییر در رسانایی، ویژگی های ولت{2}}آمپر یا پتانسیل سطحی می شود که با حرکت حامل ها مشخص می شود. آنها می توانند برای تشخیص گازهای قابل احتراق در غلظت های درصد و همچنین برای تشخیص گازهای سمی در سطح ppm استفاده شوند.

4. آشکارسازهای یونیزاسیون
در حال حاضر آشکارسازهای یونیزاسیون موجود در بازار به دو دسته آشکارسازهای فوتیونیزاسیون (PID) و آشکارسازهای یونیزاسیون شعله (FID) تقسیم می شوند. آنها متداول ترین آشکارسازهای گاز سمی در کروماتوگرافی گازی هستند. هنگامی که این دو نوع حسگر به ابزار مستقل تبدیل می شوند، در حال حاضر به رایج ترین روش های تشخیص برای تشخیص ترکیبات آلی فرار تبدیل می شوند.