روش های رایج تشخیص برای آشکارسازهای گاز سمی
در طی فرآیند تولید گازهای سمی و مضر، گازهای موجود در کارگاه از طریق بخار، غبار، گرد و غبار و وسایل دیگر آلوده می شوند. در شرایطی که بسیاری از افراد نمی توانند ببینند، می تواند آسیب جبران ناپذیری به بدن انسان وارد کند. خواص فیزیکی و شیمیایی گازهای مضر، دوز، غلظت و مدت اثر سموم ارتباط تنگاتنگی با سلامت اپراتورها دارد. بنابراین، در سناریوهای تولید گازهای خطرناک، آشکارسازهای گاز سمی باید برای شناسایی گازهای سمی و مضر، ارائه هشدارهای خطر و جلوگیری از وقوع حوادث مجهز شوند. آیا روش های متداول تشخیص را برای آشکارسازهای گاز سمی می شناسید؟
روش های رایج تشخیص برای آشکارسازهای گاز سمی:
1. فناوری اندازه گیری لوله رنگی: علاوه بر استفاده از آشکارسازهای گاز سمی، فناوری اندازه گیری لوله رنگ سنجی هنوز یک روش تشخیص گاز سمی و مضر است که در حفاظت از محیط زیست صنعتی استفاده می شود. مزیت این روش اندازه گیری مبتنی بر واکنش رنگ شیمیایی این است که می تواند کاستی های سنسورهای اندازه گیری و تشخیص ابزار را برطرف کند.
2. حسگرهای الکتروشیمیایی: حسگرهای الکتروشیمیایی یک فناوری تشخیص رایج و پیچیده هستند که در آشکارسازهای گاز قابل حمل استفاده میشوند و تشخیص گازهای سمی و مضر را در موقعیتهای مختلف تسهیل میکنند. سنسورهای الکتروشیمیایی اندازه کوچک، تکرارپذیری مصرف برق خوب و عمر طولانی دارند.
3. سنسور نیمه هادی: سنسور نیمه هادی یک عنصر تشخیص ساخته شده از اکسید فلزی یا مواد اکسید نیمه هادی فلزی است. هنگامی که جذب سطحی با گازها برهمکنش میکند، میتواند واکنشهایی ایجاد کند که منجر به تغییر در رسانایی یا پتانسیل سطحی ویژگیهای ولت آمپر میشود که با حرکت حامل مشخص میشود و میتواند برای تشخیص درصد غلظت گازهای قابل احتراق استفاده شود.
