روش های رایج تشخیص برای آشکارسازهای گازهای سمی و مضر
هنگام استفاده از آشکارسازهای گاز برای شناسایی گازهای سمی، ما همچنین انواع مختلفی از فناوری های تشخیص گاز را برای انتخاب داریم. در عین حال، در حال حاضر هیچ فناوری وجود ندارد که بتواند به سرعت، ارزان و دقیق مشکل اندازه گیری گازهای سمی خاص را حل کند. بنابراین، هنگام انتخاب روشهای تشخیص مناسب برای گازهای خاص، باید عوامل مختلفی را نیز در نظر بگیریم و در نظر بگیریم. چنین عواملی.
1. فن آوری اندازه گیری لوله رنگ سنجی
علاوه بر استفاده از آلارم گازهای سمی، فناوری لوله رنگ سنجی روشی برای تشخیص گازهای سمی و مضر است که در حال حاضر در حفاظت از محیط زیست صنعتی استفاده می شود. بزرگترین مزیت این روش اندازه گیری مبتنی بر واکنش رنگ شیمیایی این است که می تواند کاستی های اندازه گیری ابزار را بدون سنسورهای تشخیص مناسب جبران کند.
2. سنسور الکتروشیمیایی
سنسورهای الکتروشیمیایی در حال حاضر رایجترین و بالغترین فناوری تشخیصی هستند که در آشکارسازهای گاز قابل حمل برای تشخیص گازهای سمی و مضر استفاده میشوند. مشخصات سنسورهای الکتروشیمیایی اندازه کوچک، مصرف انرژی کم، خطی بودن و تکرارپذیری خوب و عمر طولانی است.
3. سنسورهای نیمه هادی
حسگرهای نیمه هادی عناصر تشخیصی هستند که از اکسیدهای فلزی یا مواد اکسید نیمه هادی فلزی ساخته شده اند. آنها می توانند در هنگام تعامل با گازها جذب سطحی یا واکنش ایجاد کنند که باعث رسانایی یا ویژگی های ولت آمپر یا ویژگی های سطحی شود که با حرکت حامل مشخص می شود. تغییر بالقوه می توان از آن برای تشخیص درصد غلظت گازهای قابل اشتعال و گازهای سمی در سطح ppm استفاده کرد.
4. آشکارساز یونیزاسیون
آشکارسازهای یونیزاسیون موجود در بازار به دو دسته آشکارسازهای فوتیونیزاسیون (PID: PhotoIonizationDetector) و آشکارسازهای یونیزاسیون شعله (FID: FlameIonizationDetector) تقسیم میشوند که رایجترین آشکارسازهای گاز سمی در دستگاههای کروماتوگرافی گازی هستند. ساخت این دو حسگر در ابزارهای جداگانه به متداول ترین روش تشخیص برای تشخیص ترکیبات آلی فرار تبدیل شده است.
