استانداردها و اصول نصب آشکارساز گازهای قابل احتراق
آشکارساز گازهای قابل احتراق آشکارسازی است که به غلظت یک یا چند گاز قابل احتراق پاسخ می دهد. استفاده از فرستنده های حسگر هوشمند در آشکارساز یک فرستنده حسگر گاز قابل احتراق جامع تر است. این فرستنده حسگر هوشمند از فناوری نرم افزار MicroSafe استفاده می کند. اتخاذ یک رابط عملیاتی بدون تداخل. تمام عملیات ها به سبک منو هستند و می توانند از طریق یک ابزار برنامه نویسی مغناطیسی دستی انجام شوند. انتخاب های انعطاف پذیر در استقرار سیستم ارائه می دهد. خروجی استاندارد شامل 4-20خروجی mA، رابط ارتباطی RS-485 و 3 رله زنگ می باشد. ماژول انتقال سیگنال فرستنده سنسور پلاگین است که تعمیر و نگهداری در محل را تسهیل می کند. استانداردهای نصب و اساس آشکارسازهای گاز قابل احتراق:
1) ماده 10.3.2 GBJ{4}} "آیین نامه طراحی ساختمان ها در برابر آتش سوزی" (تجدیدنظر شده در سال 2001) بیان می کند که کارخانه ها و مکان های کلاس A که گازها و بخارات قابل احتراق منتشر می کنند باید مجهز به تشخیص نشت غلظت گاز قابل احتراق و هشدار دهنده باشند. دستگاه ها
2) ماده 4.6.11 GB50160-92 "آیین نامه طراحی حفاظت از حریق شرکت های پتروشیمی" (تجدیدنظر شده در سال 1999) بیان می کند که کاوشگرهای هشدار گاز قابل احتراق باید در دستگاه هایی نصب شوند که از گازهای کلاس A یا کلاس A استفاده یا تولید می کنند. مایعات کلاس B با توجه به اصل ترکیب کنترل منطقه ای و کنترل کلید.
3) ماده 5.1.4 GB50160-92 "آیین نامه طراحی حفاظت در برابر حریق شرکت های پتروشیمی" (تجدیدنظر شده در سال 1999) بیان می کند که هشدارهای گاز قابل احتراق باید در مکان هایی نصب شوند که گازها و مایعات کلاس A ممکن است نشت کنند.
برخی از گازهای قابل احتراق زمانی که در محیط پخش می شوند، به خصوص در مقادیر کم قابل تشخیص نیستند. آشکارسازهای گاز قابل احتراق می توانند آنها را شناسایی کرده و اقدامات اضطراری را برای بهبود عملکرد ایمنی محیط کار و جلوگیری از حوادث انجام دهند. اگرچه بسیاری از افراد از عوامل ناامن در محیط کار خود آگاه هستند، تنها تعداد کمی وجود دارند که می توانند واقعاً آگاهی ایمنی را در ذهن داشته باشند. تنها با افزایش آگاهی ایمنی و همیشه در نظر گرفتن ایمنی می توان ایمنی را واقعاً به خوبی انجام داد.
