طبقه بندی و اصول آشکارسازهای گاز مضر
الف) حسگرهای گاز با استفاده از خواص فیزیکی و شیمیایی، مانند نیمه هادی (کنترل سطح، کنترل حجم، بر اساس پتانسیل سطح)، مبتنی بر احتراق کاتالیزوری، بر اساس هدایت حرارتی جامد و غیره.
ب) حسگرهای گاز با استفاده از خواص فیزیکی مانند هدایت حرارتی، تداخل نوری، جذب مادون قرمز و غیره.
ج) حسگرهای گاز با استفاده از خواص الکتروشیمیایی، مانند الکترولیز پتانسیل ثابت، سلول گالوانیکی، الکترود یون دیافراگم، الکترولیت ثابت و غیره.
با توجه به خطرات، گازهای سمی و مضر را به دو دسته گازهای قابل احتراق و گازهای سمی تقسیم می کنیم. با توجه به خواص و خطرات مختلف آنها، روش های تشخیص آنها نیز متفاوت است.
گازهای قابل احتراق گازهای خطرناکی هستند که معمولاً در محیطهای صنعتی مانند پتروشیمیها با آن مواجه میشوند و عمدتاً از گازهای آلی مانند آلکانها و گازهای معدنی خاصی مانند مونوکسید کربن تشکیل شدهاند. انفجار گاز قابل احتراق
باید شرایط خاصی وجود داشته باشد که عبارتند از: غلظت معینی از گاز قابل احتراق، مقدار مشخصی اکسیژن و حرارت کافی برای مشتعل شدن منبع احتراق آنها. اینها سه عنصر ضروری انفجار هستند که همگی ضروری هستند،
یعنی عدم وجود هر یک از این شرایط باعث آتش سوزی و انفجار نمی شود. هنگامی که گازهای قابل احتراق (بخار، غبار) و اکسیژن با هم مخلوط می شوند و به غلظت معینی می رسند.
منبع آتش با دمای بالا باعث انفجار می شود. ما به غلظتی که در آن گازهای قابل احتراق هنگام قرار گرفتن در معرض منبع آتش منفجر می شوند به عنوان حد غلظت مواد منفجره اشاره می کنیم که به اختصار حد انفجاری نامیده می شود که به طور کلی بر حسب درصد بیان می شود. در واقع این
مخلوط ها در هیچ نسبت اختلاط منفجر نمی شوند و نیاز به محدوده غلظت دارند. هنگامی که غلظت گاز قابل احتراق کمتر از LEL (حداقل حد انفجار) باشد (غلظت ناکافی گاز قابل احتراق)
هنگامی که غلظت بالاتر از UEL (حداکثر حد انفجار) باشد (کمبود اکسیژن)، هیچ انفجاری رخ نخواهد داد. LEL و UEL گازهای قابل احتراق مختلف متفاوت است (به مقدمه در شماره هشتم مراجعه کنید).
هنگام کالیبره کردن ابزار باید این موضوع را بسیار جدی گرفت. به دلایل ایمنی، معمولاً زمانی که غلظت گاز قابل احتراق در 10٪ و 20٪ LEL است، که در آن 10٪ LEL است، باید زنگ هشدار صادر کنیم.
