آیا روش های عیب یابی برای آشکارسازهای گازهای قابل احتراق وجود دارد؟
دلایل خرابی آشکارساز گازهای قابل احتراق را نمی توان از دو جنبه رد کرد: فرآیند ساخت و ساز غیر استاندارد و نگهداری ناکافی. هر دو دارای عوامل بالقوه ای هستند که می توانند باعث ایجاد نقص در آشکارسازهای گازهای قابل احتراق شوند. فرآیند ساخت و ساز غیر استاندارد ممکن است از آشکارسازهای گاز قابل احتراق برای تشخیص عیوب در حین استفاده استفاده کند. اگر آشکارساز گاز قابل احتراق در نزدیکی تجهیزاتی قرار نگیرد که مستعد نشت گاز قابل احتراق است یا در مجاورت فن اگزوز نصب شده باشد، گاز قابل احتراق نشتشده نمیتواند به طور کامل در مجاورت آشکارساز گاز قابل احتراق پخش شود، بنابراین از خطر نشت جلوگیری میشود. توسط آشکارساز گازهای قابل احتراق به موقع شناسایی می شود.
آشکارساز گاز قابل احتراق در مناطق مسکونی باید در نزدیکی خط لوله گاز و اجاق گاز در آشپزخانه نصب شود. هنگامی که خانه از گاز طبیعی استفاده می کند، آشکارساز گاز باید در سقف 300 میلی متر از سقف نصب شود. هنگامی که خانوارها از گاز مایع استفاده می کنند، آشکارسازهای گاز باید در فاصله 300 میلی متری زمین نصب شوند. اگر آشکارساز گاز قابل احتراق به طور قابل اعتمادی زمین نباشد و نتواند تداخل الکترومغناطیسی را از بین ببرد، ناگزیر بر ولتاژ تأثیر می گذارد و باعث داده های تشخیص نادرست می شود.
بنابراین، آشکارساز گاز قابل احتراق باید به طور قابل اعتمادی در طول فرآیند ساخت و ساز به زمین متصل شود. ردیاب گاز قابل احتراق و پایانه های سیم کشی در مناطق مستعد برخورد یا ورود آب قرار دارند که باعث ایجاد مدارهای باز یا کوتاه در مدارهای الکتریکی می شود. در جوشکاری باید از شار غیر خورنده استفاده شود، در غیر این صورت خوردگی در محل اتصال جدا می شود یا مقاومت خط را افزایش می دهد که بر تشخیص عادی تأثیر می گذارد. آشکارساز را روی زمین نیندازید یا نیندازید. پس از ساخت، اشکال زدایی باید انجام شود تا اطمینان حاصل شود که آلارم گاز قابل احتراق در شرایط کار عادی است.
نگهداری از آشکارسازهای گاز قابل احتراق نیز مهم است. با توجه به شرایط سخت کار آشکارسازهای گاز قابل احتراق، بسیاری از آنها در فضای باز نصب می شوند و اغلب توسط گرد و غبار و گازهای آلاینده مختلف مورد حمله قرار می گیرند. برای تشخیص اطلاعات گازهای قابل احتراق، آشکارسازهای گاز قابل احتراق باید با محیط تشخیص ارتباط برقرار کنند. بنابراین ورود گازهای آلاینده مختلف و گرد و غبار موجود در محیط به دتکتور اجتناب ناپذیر است و آسیب به شرایط کاری ناشی از آنها به طور عینی وجود دارد، در صورت عدم تاکید بر نگهداری و نگهداری، تشخیص آلارم گازهای قابل احتراق با مشکل مواجه می شود و در نتیجه در خطاها یا عدم شناسایی بنابراین، تمیز کردن و نگهداری منظم آشکارسازهای گاز قابل احتراق یک وظیفه مهم برای جلوگیری از نقص است.
علاوه بر این، لازم به ذکر است که زمین باید به طور منظم آزمایش شود. عدم رعایت الزامات استاندارد یا عدم اتصال به زمین نیز می تواند آشکارسازهای گاز قابل احتراق را مستعد تداخل الکترومغناطیسی کند و باعث اختلال در عملکرد شود. جلوگیری از پیری اجزا از منظر قابلیت اطمینان، در عمل نیز ثابت شده است که سیستمهایی با آشکارسازهای گاز قابل احتراق که بیش از 10 سال در خدمت بودهاند، تمایل به افزایش عیوب ناشی از پیری اجزا دارند. بنابراین، اگر طول عمر بیشتر از الزامات مشخص شده باشد، باید به موقع تعویض شوند.
