کاربرد و انتخاب آشکارسازهای گاز قابل احتراق
قبل از انتخاب یک آشکارساز گاز قابل احتراق، ابتدا باید بفهمیم که کدام گازهای قابل احتراق هستند. گازهای قابل احتراق رایج در زندگی روزمره ما عبارتند از: گاز طبیعی، گاز مایع، بیوگاز، گاز، گاز زغال سنگ.
گاز طبیعی
جزء اصلی گاز طبیعی متان است و همچنین حاوی مقدار کمی اتان، بوتان، پنتان، دی اکسید کربن، مونوکسید کربن، سولفید هیدروژن و غیره است. وزن مخصوص 0.65 است که از هوا سبکتر است. ، و دارای ویژگی های بی رنگ، بی بو و غیر سمی است. شرکت های گاز طبیعی همگی مواد خوشبو کننده را مطابق با مقررات دولتی اضافه می کنند تا کاربران بتوانند آنها را بو کنند. از هوا سبک تر است. به طور کلی نحوه نصب آن 30-60سانتی متر بالاتر از سقف و سنگین تر از هوا است و در زیر 30-60 سانتی متر نصب می شود.
گاز طبیعی به طور کلی در موارد زیر استفاده می شود: سوخت شهری: گاز طبیعی دارای قیمت پایین، ارزش حرارتی بالا، عملکرد ایمنی خوب و عملکرد زیست محیطی خوب است. سوخت گاز شهری است. سوخت صنعتی: گاز طبیعی را جایگزین زغال سنگ برای گرمایش کارخانه، دیگ های تولیدی و دیگ های توربین گاز در نیروگاه های حرارتی کنید. تولید فرآیند: مانند خط تولید رنگ، خشک کردن تنباکو، گرمایش آسفالت و حفظ حرارت و غیره.
گاز مایع
گاز مایع از فرآوری نفت یا استخراج نفت و گاز طبیعی به دست می آید و اجزای اصلی آن پروپان، پروپیلن، بوتان و بوتن است. گاز مایع گازی از هوا سنگینتر است و وزن مخصوص آن 1.{1}} برابر هوا است. باید در پایین 30-60CM نصب شود
هنگامی که غلظت گاز مایع در هوا زیاد باشد، بر روی سیستم عصبی مرکزی افراد اثر بیهوشی دارد. اگر احتراق ناقص باشد، گازهای سمی مانند مونوکسید کربن تولید می کند. LPG بوی عجیبی دارد که هنگام نشت آن قابل تشخیص است. گاز مایع پس از مخلوط شدن با هوا قابل اشتعال و انفجار است. هنگامی که غلظت گاز مایع در هوا به 1.{1}}.5 درصد برسد، هنگام برخورد با آتش منفجر می شود، بنابراین باید از نشت آن جلوگیری کرد. هنگامی که گاز مایع به طور کامل می سوزد، مقدار زیادی هوا برای کمک به احتراق مورد نیاز است.
بیوگاز
بیوگاز نوعی گاز قابل احتراق است که توسط مواد آلی تحت شرایط جداسازی هوا و دما، رطوبت، pH و غیره معین از طریق عمل باکتری های بیوگاز تولید می شود. از آنجایی که این گاز برای اولین بار در باتلاق ها کشف شد، بیوگاز نامیده می شود. اجزای اصلی بیوگاز متان و بقیه دی اکسید کربن، اکسیژن، نیتروژن و سولفید هیدروژن هستند. در این میان، محتوای متان حدود 55 تا 70 درصد و میزان دی اکسید کربن حدود 30 تا 45 درصد است. بیوگاز یک گاز مخلوط است.
گاز
جزء اصلی گاز، متان، گازی قابل اشتعال، بی رنگ، بی بو، نامحلول در آب و چگالی کمتر از هوا است. پس از اختلاط با اکسیژن یا هوا، به راحتی در یک فضای خاص با رسیدن به دمای مشخصی منفجر می شود.
گاز
اجزای اصلی گاز زغال سنگ مونوکسید کربن، هیدروژن و آلکان ها، الفین ها، هیدروکربن های معطر و غیره است. گاز زغال سنگ سمی است زیرا مونوکسید کربن و هیدروکربن های معطر موجود در آن می تواند با هموگلوبین در بدن انسان ترکیب شود و در نتیجه هیپوکسی ایجاد شود و افراد را بیهوش کند. یا حتی مردن در غلظت های کم، می تواند باعث سرگیجه و فروپاشی افراد نیز شود. بنابراین هنگام استفاده از گاز باید دقت ویژه ای داشت و خطوط لوله گاز، اجاق گاز و شیرهای مربوطه باید به طور مکرر بررسی شوند و پس از هر بار استفاده دریچه ها را محکم ببندید تا از نشتی جلوگیری شود.
انتخاب باید هدفمند باشد و هر واحد در تولید با انواع مختلفی از گازها مواجه می شود، بنابراین هنگام انتخاب یک آشکارساز گاز باید تمام موقعیت های ممکن را در نظر گرفت. اگر متان و سایر آلکان های کمتر سمی زیاد باشد و در صورت وجود گازهای سمی مانند مونوکسید کربن و سولفید هیدروژن در تولید، لازم است یک آشکارساز گاز خاص برای اطمینان از ایمنی کارگران انتخاب شود. در صورت وجود گازهای سمی و مضر آلی بیشتر، با توجه به اینکه غلظت های دیگری که ممکن است باعث مسمومیت انسان شود، کم است، مانند هیدروکربن های آروماتیک، هیدروکربن های هالوژنه، آمونیاک، اترها، الکل ها، چربی ها و غیره، باید آشکارسازهای فوتیونیزاسیون انتخاب شوند. اگر انواع گازها انواع گازهای فوق را بپوشانند، انتخاب یک آشکارساز گاز مرکب ممکن است با نصف تلاش دو برابر نتیجه حاصل شود.
