روش تست بادسنج

انتخاب سطح دقت برای صدا سنج و تجهیزات نظارت بر نویز

در استاندارد قدیم تراز سنج صدا سنج با توجه به میزان دقت به انواع {{0}}، نوع 1، نوع 2 و نوع 3 تقسیم می شود. استاندارد جدید تراز سنج صدا سنج را با توجه به میزان دقت به سطح 1 و سطح 2 تقسیم می کند که معادل نوع 1 و نوع 2 قدیمی است و دیگر نوع 0 و نوع 3 وجود ندارد. در سیستم پایش محیطی کشور من، معمولاً از ابزارهای اندازه گیری نویز محیطی نوع 2 (استاندارد جدید سطح 2 نامیده می شود) استفاده می شود. این امر به این دلیل است که استانداردهای ملی مربوطه برای اندازه گیری نویز محیطی نیاز به استفاده از ابزارهای نوع 2 یا بالاتر دارد.

بیش از 3{{10}} سال پیش، زمانی که استانداردهای ملی تدوین شد، ملاحظات اصلی عدم وجود ابزارهای نوع 1 در آن زمان و همچنین دلایل اقتصادی بود. اما شرایط فعلی خیلی تغییر کرده است. ابزارهای نظارتی سطح 1 در تعداد زیادی پدید آمده اند. از نظر اقتصادی، ابزارهای سطح 1 بسیار گرانتر از ابزارهای سطح 2 نیستند، معمولاً حدود 3{15}} درصد تا 50 درصد گرانتر هستند. سازهای کلاس 1 بسیار بهتر از سازهای کلاس 2 عمل می کنند. به عنوان مثال، دقت، ما نمی توانیم به سادگی فکر کنیم که سطح 1 0.7dB است (بدون قطعیت اندازه گیری، همان زیر) و سطح 2 1.0dB است، فقط 0.3dB اختلاف دارد. این نشانگر خطا در شرایط خاص است، یعنی دقت در شرایط سخت مانند شرایط محیطی مرجع مشخص شده (دمای هوا به اضافه 23 درجه، رطوبت نسبی 50 درصد، فشار اتمسفر 101.325 کیلو پاسکال)، محدوده سطح مرجع (مانند 40 ~ 110)، سطح فشار صدای مرجع (مانند 94dB)، فرکانس مرجع (مانند 1000 هرتز)، جهت برخورد صدای مرجع (مانند 0 درجه حادثه) و غیره. البته این شرط در اندازه گیری واقعی نخواهد بود و در صورت تغییر هر یک از شرایط، خطای ناشی از دستگاه درجه دو بزرگتر از دستگاه درجه یک است و اختلاف خطا بین این دو ممکن است بیش از 1.0dB باشد.

علاوه بر این، در استاندارد جدید تراز سنج صدا، لازم است که محدوده دمای کاری دستگاه تراز سنج درجه یک -10 درجه ~ به علاوه 50 درجه باشد و حساسیت نسبت به دمای مرجع در این محدوده دما بیش از ±0.5dB نیست. در حالی که محدوده دمای کاری دستگاه تراز سنج درجه دوم 0 درجه ~ به علاوه 40 درجه است و تغییر حساسیت نسبت به دمای مرجع در این محدوده دما بیش از ± 1.0dB نیست. از آنجایی که اکثر ابزارهای پایش نویز محیطی در محل استفاده می شوند و شرایط محیطی به شدت تغییر می کند، بدیهی است که ابزارهای سطح 1 بهتر می توانند الزامات اندازه گیری نویز محیطی را برآورده کنند. در استانداردهای اندازه‌گیری صدای محصول مربوطه کشور من و استانداردهای اندازه‌گیری آلودگی صوتی شغلی، ابزارهای اندازه‌گیری نویز نوع 1 اساساً مشخص شده‌اند و کشورهای نسبتاً توسعه‌یافته در کشورهای خارجی ابزارهای سطح 2 را تولید نکرده‌اند. بنابراین واحدهای واجد شرایط باید سعی کنند از ابزار سطح 1 استفاده کنند. پیشنهاد می شود زمانی که استانداردهای ملی نویز محیطی در آینده تدوین می شود، استفاده از سازهای کلاس 1 قید شود یا حداقل ابزارهای کلاس 1 ترجیح داده شود. اعتقاد بر این است که با رواج و به کارگیری ابزارهای اندازه‌گیری نویز محیطی کلاس 1، ارتقای سطح پایش نویز محیطی را در کشور ما تا حد زیادی ارتقا می‌دهد.