تجزیه و تحلیل اصل کار اکسیژن محلول در آشکارساز کیفیت آب
دو فناوری اصلی برای اندازهگیری اکسیژن محلول وجود دارد: روشهای مبتنی بر نوری که معمولاً به عنوان لومینسانس شناخته میشوند، و الکترودهای شیمیایی و الکتریکی کلارک یا مجموعههای الکترود غشایی. تغییرات جزئی در داخل دو فناوری مشاهده می شود. به عنوان مثال، دو نوع سنسور نوری وجود دارد. این دو نوع سنسور نوری، لومینسانس تحت تاثیر حضور اکسیژن، طول اندازهگیری شده لومینسانس و شدت لومینسانس را اندازهگیری میکنند. بنابراین، چند روش کار الکترود آشکارساز کیفیت آب اکسیژن محلول را معرفی می کنیم. امیدوارم بعد از درک بهتر بتوانید از آن استفاده کنید.
نحوه کار الکترودهای اکسیژن محلول
کانکتور الکترود اکسیژن محلول
الکترود اکسیژن محلول آشکارساز کیفیت آب به طور کلی بر اساس اصل خاموشی فوتولومینسانس کار می کند. لایه نفوذپذیر گاز فسفر توسط نور آبی کوتاه برانگیخته می شود. اکسیژن محلول موجود در آب با لایه فسفر برانگیخته تماس پیدا می کند و در نتیجه فوتون های قرمز منتشر می شود. فرکانس انتشار و مدت نور قرمز در برابر سیگنال نور قرمز برای تعیین غلظت اکسیژن محلول در آب اندازه گیری می شود. سیگنال از فرستنده سیگنال دیجیتال است. مقدار سیگنال برای دما و هدایت در سنسور جبران می شود.
مدت زمان اندازهگیری نوری یا روش شدت لومینسانس آشکارساز کیفیت آب، اکسیژن محلول را بر اساس مدت زمان و شدت درخشندگی و انقراض مرتبط با رنگهایی که به دقت انتخاب شدهاند، تشخیص میدهد. هنگامی که اکسیژن وجود ندارد، مدت زمان شدت سیگنال در اوج خود است. هنگامی که اکسیژن به عنصر حسگر وارد می شود، مدت شدت نور کاهش می یابد. بنابراین، مدت و شدت درخشش با مقدار اکسیژن موجود نسبت معکوس دارد. از آنجایی که فشار اکسیژن با افزایش ارتفاع کاهش می یابد، حلالیت اکسیژن با افزایش ارتفاع کاهش می یابد (یعنی با کاهش فشار اتمسفر).
