تجزیه و تحلیل روش ها و اصول اندازه گیری اکسیژن محلول
اکسیژن مولکولی موجود در هوای محلول در آب به اکسیژن محلول تبدیل می شود. برای تصفیه فاضلاب صنعتی، شاخص اکسیژن محلول داده مهمی است. در فرآیندهای مختلف تصفیه، مقدار اکسیژن محلول باید در محدوده خاصی کنترل شود. خیلی کم یا خیلی زیاد برای اثر درمان مناسب نیست.
برای اندازه گیری اکسیژن محلول در آب به طور کلی می توان از روش هایی مانند یدسنجی و روش الکترود غشایی استفاده کرد.
اصل استفاده از یدمتری برای تعیین اکسیژن محلول، افزودن مقدار مناسب محلول سولفات منگنز و محلول قلیایی یدید پتاسیم به نمونه آب است. اکسیژن محلول در آب می تواند به سرعت منگنز دو ظرفیتی را به منگنز چهار ظرفیتی اکسید کند، در حالی که رسوب هیدروکسید تولید می کند. پس از افزودن اسید، رسوب حل می شود و یون های ید توسط منگنز چهار ظرفیتی اکسید می شوند و ید آزاد معادل اکسیژن محلول آزاد می کنند. با استفاده از نشاسته به عنوان شاخص، ید آزاد آزاد شده از واکنش تیتر شده و با محلول استاندارد تیوسولفات سدیم کالیبره می شود. پس از محاسبه، محتوای اکسیژن محلول به دست می آید.
اصل روش الکترود غشایی این است که الکترود مورد استفاده از یک بدنه جعبه تشکیل شده است که حاوی دو الکترود فلزی حاوی الکترولیت است و با یک لایه نازک انتخابی مهر و موم شده است. آب و مواد محلول نمی توانند به این فیلم نفوذ کنند، اما اکسیژن و برخی گازهای دیگر می توانند از این فیلم وارد شوند. این الکترود را برای اندازه گیری اکسیژن محلول در فاضلاب قرار دهید. با این حال، موادی مانند دی اکسید گوگرد، سولفید هیدروژن، هیدروژن و دی اکسید کربن نیز می توانند به لایه نازک نفوذ کنند و بر داده های اندازه گیری اکسیژن محلول تأثیر بگذارند.
با پیشرفت و توسعه تکنولوژی، ظهور ابزارهای اندازه گیری اکسیژن محلول مختلف، روش انتخاب سریعتر و راحت تری را برای تعیین اکسیژن محلول فراهم کرده است.
