تحلیل بازتاب پراکنده برد یاب لیزری
معمولاً برای کاهش خطا، آن برد یاب های لیزری دارای یک سطح بازتابنده در کنار انتهای اندازه گیری شده خواهند بود تا خطای ناشی از انعکاس منتشر را کاهش دهند. آن برد یاب های لیزری از نوع تلسکوپ که توسط تک تیراندازان استفاده می شود چگونه بر این مشکل غلبه می کنند؟ اصل کار مسافت یاب لیزری مشابه سونار است، اما آیا سیگنال دریافت کننده نور بازتاب شده به راحتی توسط سایر طول موج ها و شدت های نور در محیط تداخل پیدا می کند؟
دستگاه تشخیص مسافت یاب لیزری (نوع پالس) معمولاً از یک فتودیود بهمنی استفاده می کند که فقط به نور با طول موج خاصی حساس است. اگر طول موج منطبق باشد، حتی یک شدت نور بسیار کم را می توان توسط آن تشخیص داد. اگر طول موج مطابقت نداشته باشد، حتی اگر شدت نور زیاد باشد، نیز قابل تشخیص نیست. لیزر فقط دارای ویژگی های تک رنگ خوب است و طول موج معمول استفاده شده 905 نانومتر است. بنابراین سیگنال دریافتی نور منعکس شده به راحتی با سایر طول موج ها و شدت نور در محیط تداخل پیدا نمی کند.
دو طرح متداول برای محدوده لیزری وجود دارد: روش پالس و روش فاز.
روش فاز فاصله را با اندازه گیری انحراف فاز موج برگشتی اندازه گیری می کند. این نیاز به همکاری با هدف دارد، که شما آن را سطح بازتابنده در انتهای اندازهگیری شده مینامید. در این حالت قدرت انتقال فاصله یاب کم است.
مسافت یاب لیزری نوع تلسکوپ که توسط تک تیراندازها استفاده می شود، عموماً از روش پالس استفاده می کند، یعنی یک پالس ارسال می کند، زمان بندی را شروع می کند و پس از دریافت پالس منعکس شده برای رسیدن به هدف اندازه گیری فاصله، زمان بندی را متوقف می کند. در این حالت، زمانی که هدف مشارکتی وجود ندارد، از دست دادن انرژی نور به دلیل بازتاب منتشر بسیار جدی است، اما به طور کلی بر اندازهگیری تأثیر نمیگذارد. دلیل آن همانطور که در بالا ذکر شد است. به طور کلی، قدرت انتقال فاصله یاب افزایش می یابد تا یک جبران معین ایجاد شود.
