تجزیه و تحلیل و اقدامات متقابل برای خرابی کاربر آشکارسازهای گاز قابل احتراق
(1) استفاده نادرست توسط کاربران
هنگام استفاده از آشکارساز، کاربران تجهیزات تهویه مطبوع و گرمایش را نزدیک به آشکارساز گاز قابل احتراق نصب می کنند. هنگام استفاده از تجهیزات تهویه مطبوع و گرمایش، اگر هوای سرد یا گرم مستقیماً از طریق زنگ هشدار گاز قابل احتراق جریان یابد، ممکن است گاز قابل اشتعال ایجاد شود. مقاومت سیم پلاتین دزدگیر تغییر می کند و خطاهایی رخ می دهد. بنابراین، هشدار گاز قابل احتراق باید از تجهیزات تهویه مطبوع و گرمایش دور نگه داشته شود تا از خرابی ناشی از موقعیت تنظیم نامناسب جلوگیری شود. همچنین هنگام استفاده از آشکارسازهای گاز قابل اشتعال، کاربران باید به جلوگیری از تداخل الکترومغناطیسی توجه کنند. محل نصب، زاویه نصب، اقدامات حفاظتی و سیم کشی سیستم آلارم گازهای قابل احتراق باید از تداخل الکترومغناطیسی جلوگیری کند. سه راه اصلی وجود دارد که محیط الکترومغناطیسی بر آلارمهای گاز قابل احتراق تأثیر میگذارد: تداخل امواج الکترومغناطیسی موجود در هوا، گروههای پالس باریک در منابع تغذیه و سایر خطوط ورودی و خروجی، و الکتریسیته ساکن بدن انسان. به عنوان مثال، هنگامی که یک هشدار گاز قابل احتراق در نزدیکی کولر نصب می شود، باعث انحراف در تشخیص سیستم می شود. اگر فاصله بین خط تشخیص و خطوط جریان قوی مانند خطوط برق و خطوط روشنایی کم باشد و اقدامات پیشگیری از تداخل الکترومغناطیسی انجام نشود، سیستم دارای انحراف تشخیص نیز خواهد بود. . هنگام استفاده از آشکارساز گازهای قابل اشتعال، کاربران باید به عواملی توجه کنند که به راحتی ممکن است باعث اختلال در عملکرد شوند، مانند گرد و غبار، دمای بالا، رطوبت، باران و غیره. نصب شده، اگر فن اگزوز در مجاورت یک آشکارساز گاز قابل احتراق نصب شده باشد، گاز قابل احتراق نشت کرده نمی تواند به طور کامل در مجاورت هشدار گاز قابل احتراق پخش شود و باعث تشخیص به موقع می شود. یی فرصت مبارزه را از دست داد. علاوه بر این، کاربران باید به تنظیم آشکارسازهای گاز قابل اشتعال در مکان های ضد انفجار نیز توجه کنند. به عنوان مثال، کارخانههای کلاس A که گازهای قابل اشتعال منتشر میکنند باید از آلارمهای گاز قابل اشتعال ضد انفجار استفاده کنند و سطح ضد انفجار آنها نباید کمتر از الزامات مربوط به سطح ضد انفجار مقررات فعلی باشد. کاربران همچنین باید توجه داشته باشند که هنگام استفاده از آشکارسازهای گاز قابل اشتعال از مکان هایی که دمای بالا، رطوبت بالا، بخار و دود روغن می تواند به آن برسد خودداری کنند. اجسام را روی آشکارساز قرار ندهید یا آویزان نکنید. آشکارساز گاز قابل اشتعال نصب شده را نمی توان خودسرانه جابجا کرد. کاربرانی که از آلارمهای گاز قابل احتراق استفاده میکنند باید سعی کنند محصولاتی را با پروبهای حسگر قابل تعویض برای سهولت استفاده انتخاب کنند.
(2) روند ساخت و ساز نامنظم
بی نظمی در فرآیند ساخت و ساز باعث می شود که آشکارسازهای گاز قابل اشتعال در حین استفاده عیوب را تشخیص دهند. اگر آشکارساز گاز قابل اشتعال در نزدیکی تجهیزاتی که مستعد نشت گاز قابل اشتعال است قرار نگیرد یا در مجاورت فن اگزوز نصب شده باشد، گاز قابل احتراق نشت شده نمی تواند به طور کامل در مجاورت آشکارساز گاز قابل اشتعال پخش شود و در نتیجه از نشت جلوگیری شود. قابل اشتعال در زمان تشخیص آشکارساز گازهای جنسی برای آشکارسازهای گاز قابل احتراق خانگی، آنها باید در نزدیکی لوله های گاز و اجاق گاز در آشپزخانه نصب شوند. هنگامی که خانه از گاز طبیعی استفاده می کند، آشکارساز گاز باید در سقف 300 میلی متری سقف نصب شود. هنگامی که خانوار از گاز مایع استفاده می کند، آشکارساز گاز باید روی سقف نصب شود. آشکارساز باید در فاصله 300 میلی متری از زمین نصب شود. اگر آشکارساز گاز قابل اشتعال به طور قابل اعتمادی زمین نباشد و نتواند تداخل الکترومغناطیسی را از بین ببرد، به ناچار بر ولتاژ تأثیر می گذارد و باعث داده های تشخیص نادرست می شود. بنابراین، آشکارساز گاز قابل اشتعال باید در طول ساخت و ساز به طور قابل اعتمادی زمین شود. آشکارسازهای گاز قابل احتراق و پایانه های سیم کشی در مکان هایی که مستعد برخورد یا نفوذ آب هستند نصب می شوند که باعث قطع شدن مدار الکتریکی یا اتصال کوتاه می شود. در جوشکاری باید از شار غیر خورنده استفاده شود، در غیر این صورت اتصالات خورده و جدا می شوند یا مقاومت مدار افزایش می یابد و بر تشخیص طبیعی تأثیر می گذارد. آشکارساز را به زمین نیندازید یا نیندازید. پس از اتمام ساخت و ساز، اشکال زدایی باید انجام شود تا اطمینان حاصل شود که هشدار گاز قابل احتراق در شرایط کار عادی است.
(3) تعمیر و نگهداری
برای تشخیص اطلاعات گازهای قابل احتراق، یک آشکارساز گاز قابل احتراق باید با محیط تشخیص ارتباط برقرار کند. بنابراین ورود گازهای آلاینده مختلف و گرد و غبار موجود در محیط به ردیاب اجتناب ناپذیر است که بر شرایط کاری ردیاب تأثیر نامطلوبی خواهد گذاشت. خسارت یک وجود عینی است. محیط کار آشکارسازهای گاز قابل احتراق نسبتاً خشن است و بسیاری از آنها در فضای باز نصب می شوند. نگهداری نادرست منجر به خطا در تشخیص آلارم گازهای قابل اشتعال یا عدم شناسایی می شود. بنابراین، تمیز کردن و نگهداری منظم آشکارسازهای گاز قابل اشتعال یک وظیفه مهم برای جلوگیری از خرابی است.
زمین باید به طور منظم بررسی شود. اگر اتصال زمین الزامات استاندارد را برآورده نکند یا اصلاً به زمین متصل نباشد، آشکارساز گاز قابل اشتعال مستعد تداخل الکترومغناطیسی خواهد بود و باعث اختلال در عملکرد می شود. جلوگیری از پیری اجزا از منظر قابلیت اطمینان، عمل ثابت کرده است که سیستمهایی با آشکارسازهای گاز قابل احتراق که عمر مفیدی بیش از 10 سال دارند، معمولاً خرابیهای بیشتری ناشی از پیری اجزا دارند. بنابراین، اگر طول عمر بیشتر از الزامات استفاده باشد، باید به موقع تعویض شوند.
