مقدمه ای بر علل خطا و راه حل های آشکارسازهای گاز قابل احتراق
علل احتمالی خطای آشکارسازهای گاز قابل احتراق شامل دو جنبه است که نمی توان آنها را نادیده گرفت: فرآیندهای ساخت و ساز غیر استاندارد و نگهداری ناکافی. هر دوی این عوامل پتانسیل ایجاد نقص در آشکارسازهای گازهای قابل احتراق را دارند.
فرآیندهای ساختوساز غیر استاندارد میتوانند در حین کار در آشکارسازهای گازهای قابل احتراق اختلال ایجاد کنند. به عنوان مثال، اگر آشکارساز گاز قابل احتراق در نزدیکی تجهیزاتی که احتمال نشت گاز قابل احتراق وجود دارد نصب نشده باشد، یا اگر در مجاورت یک فن اگزوز نصب شده باشد، گاز قابل احتراق نشتشده نمیتواند به طور کامل در مجاورت آشکارساز پخش شود. در نتیجه آشکارساز قادر نخواهد بود خطر نشتی را به موقع تشخیص دهد.
در ساختمان های مسکونی، آشکارسازهای گاز قابل احتراق باید در نزدیکی خطوط لوله گاز و اجاق گاز در آشپزخانه نصب شوند. هنگامی که گاز طبیعی توسط ساکنان استفاده می شود، آشکارساز گاز باید در سقف 300 میلی متر از سقف نصب شود. هنگامی که از گاز مایع استفاده می شود، آشکارساز گاز باید در فاصله 300 میلی متری از زمین نصب شود. اگر آشکارساز گاز قابل احتراق به طور قابل اعتمادی زمین نباشد، تداخل الکترومغناطیسی را نمی توان حذف کرد، که قطعاً بر ولتاژ تأثیر می گذارد و منجر به خرابی داده های تشخیص نادرست می شود.
بنابراین، در طول ساخت آشکارسازهای گاز قابل احتراق، زمین قابل اعتماد ضروری است. اگر آشکارساز گاز قابل احتراق و پایانه های سیم کشی آن در مکان های آسیب پذیر در برابر برخورد یا ورود آب نصب شوند، ممکن است باعث ایجاد مدار باز یا اتصال کوتاه در سیم کشی برق شود. هنگام لحیم کاری، باید از شار غیر خورنده استفاده شود. در غیر این صورت، مفاصل خورده می شوند و از هم جدا می شوند، یا مقاومت سیم کشی افزایش می یابد و بر تشخیص طبیعی تأثیر می گذارد. ردیاب را نباید انداخت یا به زمین انداخت. پس از اتمام ساخت و ساز، اشکال زدایی باید انجام شود تا اطمینان حاصل شود که آلارم گاز قابل احتراق در شرایط کاری عادی قرار دارد.
نگهداری از آشکارسازهای گاز قابل احتراق نیز از اهمیت بالایی برخوردار است. با توجه به شرایط سخت کار آشکارسازهای گاز قابل احتراق، که بسیاری از آنها در فضای باز نصب می شوند، اغلب توسط گرد و غبارهای مختلف و گازهای آلوده مورد حمله قرار می گیرند. برای اینکه آشکارساز گازهای قابل احتراق اطلاعات گاز قابل احتراق را تشخیص دهد، آشکارساز باید با محیط تشخیص ارتباط برقرار کند. بنابراین ورود گازها و گرد و غبارهای مختلف آلوده در محیط به دتکتور اجتناب ناپذیر است و آسیب ناشی از آن به شرایط کاری آشکارساز یک واقعیت عینی است. در صورت عدم تاکید بر تعمیر و نگهداری، تشخیص هشدار گاز قابل احتراق با مشکل مواجه می شود و در نتیجه خطاها یا عدم شناسایی آنها رخ می دهد. بنابراین، تمیز کردن و نگهداری منظم آشکارساز گازهای قابل احتراق یک وظیفه مهم برای جلوگیری از نقص است.
علاوه بر این، باید توجه داشت که زمین باید به طور منظم بررسی شود. اگر زمین نتواند الزامات استاندارد را برآورده کند یا اصلاً زمینی وجود نداشته باشد، آشکارساز گاز قابل احتراق در برابر تداخل الکترومغناطیسی آسیب پذیرتر خواهد بود و باعث اختلال در عملکرد می شود. همچنین باید به جلوگیری از خرابی های ناشی از پیری اجزا توجه کرد. از منظر قابلیت اطمینان، و همانطور که در عمل ثابت شده است، تعداد خرابی های ناشی از پیری اجزا در سیستم های آشکارساز گازهای قابل احتراق با عمر مفید بیش از 10 سال تمایل به افزایش دارد. بنابراین، اگر طول عمر یک آشکارساز از مدت زمان مشخص شده بیشتر شود، باید به موقع تعویض شود.
