استانداردهای پارامتر آلارم برای آشکارسازهای گاز ترکیبی

استانداردهای پارامتر آلارم برای آشکارسازهای گاز ترکیبی

صنعت پتروشیمی از آشکارساز گاز جدایی ناپذیر است که در آن آشکارساز گاز کامپوزیت یکی از روش های ایمنی مهم برای تشخیص گازهای متعدد در بسیاری از تاسیسات است. این به این دلیل است که بسیاری از فرآیندهای تولید صنعتی بسیاری از گازهای سمی، خطرناک یا دیگر ازن و سایر گازها را تولید می کنند، لازم است از آشکارساز گاز مرکب برای نظارت بر استاندارد گاز استفاده شود، آشکارساز گاز کامپوزیت یک پیکربندی انعطاف پذیر از یک گاز منفرد یا انواع مختلف است. سنسورهای گاز آلارم تشخیص گاز قابل حمل. بنابراین آیا می دانید استاندارد پارامترهای آلارم آشکارساز گاز مرکب چگونه است؟

استانداردهای پارامتر آلارم آشکارساز گاز مرکب:
استانداردهای پارامتر آلارم آشکارساز گاز مرکب باید مطابق با مقررات استاندارد ملی مربوطه باشد و به طور کلی دارای یک مقدار زنگ اول و دوم از الزامات مربوطه باشد. با توجه به استاندارد ملی "GBT 50493-2019" برای تشخیص گازهای قابل احتراق و گازهای سمی و استانداردهای طراحی هشدار برای مقررات مربوطه تنظیم مقدار هشدار آشکارساز گاز مرکب باید شرایط زیر را داشته باشد:

1، مقدار تنظیم زنگ اولیه گاز قابل احتراق باید کمتر یا مساوی 25٪ LEL باشد.

2، گازهای قابل احتراق باید کمتر یا برابر با مقدار تنظیم زنگ دوم 50٪ LEL باشد.

3، سطح اول مقدار تنظیم زنگ هشدار گاز سمی باید کمتر یا مساوی 100٪ OEL باشد، سطح دوم مقدار تنظیم زنگ گاز سمی باید کمتر یا مساوی 200٪ OEL باشد. هنگامی که محدوده اندازه گیری آشکارساز موجود نمی تواند الزامات اندازه گیری را برآورده کند، سطح اول مقدار تنظیم هشدار گاز سمی نباید از 5٪ IDLH تجاوز کند، سطح دوم مقدار تنظیم هشدار گاز سمی نباید از 10٪ IDLH تجاوز کند.

4، مقدار تنظیم شده هشدار بیش از حد اکسیژن برای اکسیژن محیط باید 23.5٪ VOL، و مقدار تنظیم شده هشدار کم اکسیژن برای اکسیژن محیط باید 19.5٪ VOL باشد.

5، خط اندازه گیری گاز قابل احتراق از سطح اول مقدار تنظیم زنگ باید 1LEL-m باشد. سطح دوم مقدار تنظیم آلارم باید 2LEL-m باشد.

در میان آنها، LEL نشان دهنده کمترین مقدار غلظت حد پایین انفجاری گازهای قابل احتراق است. OEL مقدار حد قرار گرفتن در معرض عوامل خطرناک شغلی است، به این معنی که کارگران در فعالیت های شغلی در یک دوره زمانی طولانی که به طور مکرر در معرض بدن قرار می گیرند، باعث ایجاد خطرات حاد یا مزمن برای سلامتی در سطح مجاز نمی شود. محدودیت های مواجهه شغلی برای عوامل شیمیایی را می توان به سه دسته تقسیم کرد: میانگین غلظت مجاز PC-TWA وزن شده با زمان، حداکثر غلظت مجاز MAC و غلظت مجاز قرار گرفتن در معرض کوتاه مدت PC-STEL. IDLH به این معنی است که غلظت آلاینده‌های هوا در محیط‌های خطرناک به حد خطرناکی می‌رسد، مانند کشنده، آسیب دائمی به سلامت یا از کار انداختن فوری توانایی فرار.