در مورد اصول طبقه بندی و اندازه گیری ضخامت سنج های پوشش
با توجه به طبقه بندی و اصول اندازه گیری ضخامت سنج های پوشش، با پیشرفت روزافزون تکنولوژی، به ویژه پس از معرفی فناوری میکرو کامپیوتر در سال های اخیر، ضخامت سنج ها با استفاده از روش های مغناطیسی و روش های جریان گردابی تبدیل به مینیاتوری، هوشمند، چند کاره، پرکاربرد شده اند. دقت و عملی یک قدم جلوتر در جهت وضوح اندازه گیری به 0.1 میکرون رسیده است و دقت می تواند به 1٪ برسد که بسیار بهبود یافته است. دارای طیف گسترده ای از کاربردها، محدوده اندازه گیری گسترده، عملکرد آسان و قیمت پایین است. این دستگاه پرکاربردترین ابزار اندازه گیری ضخامت در صنعت و تحقیقات علمی است. روش غیر مخرب نه به پوشش آسیب می زند و نه به مواد پایه، و سرعت تشخیص سریع است، که اجازه می دهد تعداد زیادی از بازرسی ها به صورت اقتصادی انجام شود.
اندازه گیری ضخامت پوشش به بخش مهمی از بازرسی کیفیت در صنعت پردازش و مهندسی سطح تبدیل شده است و ابزاری ضروری برای محصولات برای مطابقت با استانداردهای کیفیت عالی است. به منظور بین المللی کردن محصولات، کالاهای صادراتی کشور من و پروژه های مرتبط با خارجی الزامات روشنی برای ضخامت پوشش دارند.
روش های اصلی اندازه گیری ضخامت پوشش عبارتند از: روش برش گوه، روش رهگیری نور، روش الکترولیز، روش اندازه گیری اختلاف ضخامت، روش توزین، روش فلورسانس اشعه ایکس، روش پراکندگی برگشتی اشعه، روش خازن، روش اندازه گیری مغناطیسی و قانون اندازه گیری جریان گردابی. و غیره پنج مورد اول از این روش ها آزمایش مخرب است. روش های اندازه گیری دست و پا گیر و کند هستند و بیشتر برای بازرسی نمونه مناسب هستند.
روش های اشعه ایکس و اشعه ایکس اندازه گیری های غیر تماسی و غیر مخرب هستند، اما دستگاه ها پیچیده و گران هستند و محدوده اندازه گیری کوچک است. به دلیل وجود منابع رادیواکتیو، کاربران باید مقررات حفاظت در برابر اشعه را رعایت کنند. روش اشعه ایکس می تواند پوشش های بسیار نازک، پوشش های دوتایی و پوشش های آلیاژی را اندازه گیری کند. روش پرتو برای اندازهگیری پوششها و پوششهایی که عدد اتمی آنها بیشتر از 3 است مناسب است. روش خازنی تنها در هنگام اندازهگیری ضخامت پوششهای عایق بر روی هادیهای نازک استفاده میشود.
اصول و ابزار اندازه گیری ضخامت سنج پوشش درباره طبقه بندی و اصول اندازه گیری ضخامت سنج پوشش
اصل اندازه گیری نیروی مغناطیسی و ضخامت سنج
نیروی جاذبه بین آهنربا (پروب) و فولاد نفوذپذیر مغناطیسی متناسب با فاصله بین این دو است. این فاصله ضخامت پوشش است. از این اصل برای ساخت ضخامت سنج استفاده می شود که تا زمانی که اختلاف نفوذپذیری مغناطیسی بین پوشش و ماده پایه به اندازه کافی بزرگ باشد، قابل اندازه گیری است. از آنجایی که بیشتر محصولات صنعتی از فولاد سازه ای و صفحات فولادی نورد گرم و نورد سرد می شوند، ضخامت سنج های مغناطیسی بیشترین استفاده را دارند. ساختار اصلی ضخامت سنج از فولاد مغناطیسی، فنر رله، مقیاس و مکانیزم خود توقف تشکیل شده است. پس از جذب فولاد مغناطیسی به جسم مورد اندازه گیری، فنر اندازه گیری به تدریج کشیده شده و نیروی کشش به تدریج افزایش می یابد. هنگامی که نیروی کشش فقط بیشتر از نیروی مکش است، ضخامت پوشش را می توان با ثبت نیروی کشش در لحظه جدا شدن آهنربا بدست آورد. محصولات جدیدتر می توانند این فرآیند ضبط را خودکار کنند. مدلهای مختلف محدوده اندازهگیری و موقعیتهای کاربردی متفاوتی دارند.
عملکرد آسان، دوام، نداشتن منبع تغذیه، عدم نیاز به کالیبراسیون قبل از اندازه گیری و قیمت پایین از ویژگی های این دستگاه است که آن را برای کنترل کیفیت در محل در کارگاه ها بسیار مناسب می کند.
