یک سنسور معمولی برای تشخیص کیفیت آب - سنسور اکسیژن محلول
اکسیژن محلول مقدار اکسیژن حل شده در مقدار معینی آب در یک دما و فشار اتمسفر معین است. بنابراین، نباید آن را با اکسیژن موجود در مولکول های آب اشتباه گرفت. معمولاً به صورت یک میلیونیم غلظت یا میلی گرم در لیتر بیان می شود. همچنین می توان آن را به صورت درصد اشباع بیان کرد، که در آن اشباع حداکثر مقدار تئوری اکسیژنی است که می تواند در آب در ارتفاع و دمای معین حل شود.
سنسور اکسیژن محلول نوع جدیدی از سنسورهای یکپارچه است که می تواند مقدار عددی اکسیژن محلول را در محیطی که دستگاه در آن قرار دارد از طریق دستگاه جمع آوری بدست آورد. می توان آن را به طور گسترده در نظارت بر محیط زیست، آبزی پروری، تصفیه فاضلاب، تولید صنعتی و سایر محیط ها استفاده کرد. در مقایسه با سنسورهای سنتی اینترنت اشیا، از مزایای دقت بالا و نصب آسان برخوردار است. در حال حاضر روش های اصلی اندازه گیری میزان اکسیژن محلول در محیط های آبی شامل روش رنگ سنجی، روش یدومتریک، روش هدایت، روش الکترود و ... می باشد که روش الکترود که به روش سنسور نیز معروف است، در سال های اخیر به تدریج مورد استفاده قرار گرفته است. سهولت نظارت آنلاین و حساسیت تشخیص بالا.
با تسریع ساخت اینترنت اشیا، هوشمندی آبزی پروری نیز به یک روند توسعه برای آبزی پروری در مقیاس بزرگ در آینده تبدیل شده است. استفاده از حسگرهای اینترنت اشیا برای هدایت و بهبود اقدامات آبزی پروری به موقع می تواند درآمد آبزی پروری را افزایش دهد.
اهمیت آزمایش پنج پارامتر متداول کیفیت آب:
PH: تغییر در مقدار pH در کیفیت آب های سطحی می تواند بر ظرفیت جذب اکسیژن جلبک ها و حساسیت حیوانات به دریافت غذا تأثیر بگذارد.
رسانایی: عمدتاً برای اندازه گیری رسانایی آب و نظارت بر غلظت کل یون در آب استفاده می شود. حاوی مقدار کلی مواد رسانای مختلف مانند مواد شیمیایی، فلزات سنگین، ناخالصی ها و غیره است.
اکسیژن محلول: اکسیژن محلول علاوه بر اینکه با احیای موادی مانند سولفید، نیتریت و یون های آهن در آب های سطحی مصرف می شود، با تنفس میکروارگانیسم های موجود در آب و تجزیه اکسیداتیو مواد آلی موجود در آب توسط میکروارگانیسم های هوازی نیز مصرف می شود. اکسیژن محلول یک شاخص مهم برای نظارت بر آب های سطحی و نشان دهنده این است که آیا یک بدنه آبی توانایی خود تصفیه شدن را دارد یا خیر.
کدورت: مقدار کدورت زیاد یا کم به طور مستقیم نشان دهنده میزان کدورت در بدنه آبی است. درجه کدورت عمدتاً توسط مواد نامحلول در آب از جمله رسوبات معلق، مواد خورنده، جلبک های پلانکتون و ذرات کلوئیدی ایجاد می شود. همچنین کاهش کدورت باعث کاهش باکتری ها، اشریشیا کلی، ویروس ها، کریپتوسپوریدیوم، آهن، منگنز و غیره در آب می شود.
دما: تغییرات دمای آب های سطحی می تواند اثرات منفی قابل توجهی بر حیات وحش آبزی داشته باشد و بر رشد موجودات زنده، سرعت تغذیه ماهی و میگو و همچنین زمان تولیدمثل و کارایی آنها تأثیر بگذارد.
